دلبران شوخ دل

 دیدی ای دل ،که فَلَک بال و پَرَم را چید و ،رفت

                                    آن که میداد شُعارِ مِهر، با مِهر خود خندید و، رفت

گفتَمَت :دل را مَبَند، بر دلبَرانِ شُوخ ،دل

                                   خنده ای مَستانه زَد، با زیرَکی ،خندید و، رفت