رهگذر

من از ديار شما ميگذرم ،

ولي دلم اينجاست .

ميدانم روزي  

كه چندان هم دير نخواهد بود

باز خواهم گشت ،

و

ديدارها تازه خواهد شد.

هرگز فراموشتان نخواهم كرد.

هركجا برگ سبزي ببينم ،

يا نسيمي تنم را بنوازد.

يا دستهاي كبوتر در حال پرواز ،

حتي گندمزارهاي زرد،

بعد از درو،

ياد و خاطره شما را ،

در خاطرم ،

زنده خواهد كرد،

و خود را ،

با شما احساس خواهم كرد.

پس مرا از خاطرتان مبريد؟

بگذاريد ، كه ؟

در خاطرهها

خاطره باشم .

آه  ...  

چقدر شيرين است       ؟!

خاطره ،

در ،

خاطره ، گشتن ،

والسلام .

۷۸/۵/۱