شوق درگه

اي گل نرگس شده از باده چشمان تو مست    

                                   خم به پيمانه شده مست دل افروز تو مست

من كه مستم ز شراب گل رخساره عشق      

                                از چه گويم ثمرم نيست ز پيمانه كه هست

دوش ديدم به ره ات باده به كف مي گشتم      

                               از چه گويم كه گدايي به سرم نيست كه هست

چون دل و ديده شده طالب آن گنج وجود     

                              از چه گويم درمي نيست به پسخانه كه هست

چون اجلي شده عاشق ، به صفا و كرم ات  

                        از چه گويم ، غير تو، فرياد رسي هست ، كه نيست