دنیا گذران و کار دنیا گذران.                           با ما منشین . همچنان رهگذران. دل در پی توست همچنان باد دوان                          یادی نکنند از سایه ما رهگذران

خواب عشاق در روز است . خواب بیمار گاهی. عاشق بیمار که خواب ندارد.

دیدی ای دل عاقبت تنها شدی                           کوچه گرد عاشق شبها شدی دیدی آخر چرخ گردون با تو نگشت                            جام بر کف . عاشق. شیدا شدی؟

همیشه فکر میکردم ! تیر نگاه و برق چشم فقط بر دل می نشینه! ولی امروز فهمیدم؟ چشم آدم رو هم ازش میگیره. خیلی خوبه . نه؟ دیگه مجبور نیستی شکارچی خودتو ببینی! شاید از دیدن لحظه جون دادنت . ناراحت بشه.  

 دیدی ای دل ،که فَلَک بال و پَرَم را چید و ،رفت                                     آن که میداد شُعارِ مِهر، با مِهر خود خندید و، رفت گفتَمَت :دل را مَبَند، بر دلبَرانِ شُوخ ،دل                                    خنده ای مَستانه زَد، با زیرَکی ،خندید و، رفت

سلام! من یه گل گم کردم شما ندیدنش؟ گل من با عطر قشنگش منو مستم می کنه.

کار دنیارو ببین ! من اینور دنیا تو اونور دنیا؟ ولی دلم همش تو رو صدا می زنه! فکرم همش مشغول توئه . این یعنی چی؟ عشق ! آیا؟

گرچه دل می گرید ! اما خند بر لب می زنم با آنکه میدانم که دنیا ارزش خندیدن ندارد

پروانه مظهر عشق است. تا پای جان بدور شمع می گردد! حتی اگر بالهایش بسوزند.

راستی مگه نمیگن ؟ دل به غیر از آب و گل نیست؟! مگه حاصل آب و گل ! آب گل آلوده نیست؟ حالا که این یک مشت آب گل آلوده این همه قیمت داره! آب صاف و زلال ! قیمتش چنده؟  

من به چیدن شاخه ای از غنچه سرخ لب های تو عادت کرده ام. دوست دارم هربار که ترا می بینم! شاخه ای از غنچه لبهای تو برچینم!  وزمانی که در کنارم جاودانه میشوی؟! ترا به بوستانی از غنچه های گل سرخ میهمان کنم. آه چقدر زیبا و با شکوه خواهد شد؟ گلستانی از غنچه های گل تو که با مرواریدهای غلطان اشک من پرورش یاف...

روزی پرنده ای بودم آزاد باغبان مرا گرفتار قفس کرد. اکنون سالهاست که ساکن قفسم. اوایل زندگی در قفس سعی زیادی برای فرار از قفس میکردم. بارها پر و بالهایم زخمی می شد ولی اثری از آزادی نبود. اکنون بعد از سال ها  احساس میکنم ! من و قفس بد جوری به هم عادت کرده ایم. امروز باغبان قفسم را به داخل باغ برد و ب...

منو از خودت جدا ندون که تو خود خود منی. کاش می شد! که سحرگاه یک روز بهاری عطر تو بیدارم می کرد. من به بوسیدن گه گاه گل از پس شیشه تنهایی خود عادت دارم

نسیم دل گشایی دارد این عشق                            امان از دست دل از دست این عشق شبی در وصف عشق داد سخن داد                            غم دیوانه واری دارد این عشق

لب تو غنچه گل را ببرد در پس پرده                                       آنچنانکه سخنانت دل مجنونمو برده

گجه گلسن باشیم اوسته دییرم سوزلریمی                                     سن گلن یول لارا هردم  دوزرم  گوزلریمی

حرفای قشنگت به دلم میزنه چنگ                                  صوت آواز خوشت تو گوشم میزنه زنگ

روزگاري بچه بودم، به هر بهانه اي ميخنديمکوچکترين ناملايمتي اشکمو در مياوردالان مدتيه که اشک هم به من سر نميزنه!  مگه من بزرگ شدم؟ ولی چرا دلم هنوز بهونه گیره؟ هنوز دلش قاقا لی لی میخواد

آيد كه شبي گوشه چشمي بنمائي                  از دير رهي سوي خرابات بيايي   غافل شوي از زهد ريايي تو شبي چند              ره را به دل پير اجل باز نمائي     75/3/25    

اي كه ز هجرت ، دل ما سوخته                                تير نگاهت لب ما ، دوخته مهر سكوتت زده آتش ، بجان                                شاخ تر و خشك به هم ، سوخته نيست بدم ، هست شدم آمدي                                رفتي و شد ديده ، بدر دوخته جان اجل را به غنيمت ، ببر                            ...